Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΕΙΝΑ ή ΛΑΙΜΑΡΓΙΑ. ~ Άτμαν Νιτυανάντα


ΠΕΙΝΑ ή ΛΑΙΜΑΡΓΙΑ

Η πείνα ξεκινάει από το στομάχι και η λαιμαργία από τον νου.

Η πείνα χορταίνεται, η λαιμαργία ειναι αχόρταγη και ακόρεστη.

Η πείνα είναι μια φυσική λειτουργία και η λαιμαργία μια ψυχολογική τοξίνη.

Η πείνα είναι μια φυσική ενστικτώδης λειτουργία και λαιμαργία μια επίκτητη συνήθεια και νοητικό ενεργειακός προγραμματισμός. Ες εκ τούτου δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από την πείνα, αλλά μπορούμε να απαλλαγούμε από την λαιμαργία με ειλικρινή συστηματική άσκηση.

Η πείνα όταν δεν ικανοποιείται μας 'βασανίζει' σωματικά και η λαιμαργία όταν δεν ικανοποιείται ψυχολογικά.

Η ευχαρίστηση που μας δίνει το φαγητό είναι φυσική, ενώ η απόλαυση είναι ψευδαισθησιακή και δημιουργείται από την φαντασία, την ταύτιση, την προβολή και την επιθυμία.

Η πείνα δεν είναι εμπόδιο για να φτάσουμε στην Αυτοπραγμάτωση, η λαιμαργία είναι.

 Όταν σκέφτεσαι την απόλαυση του φαγητού 'χάνεις' την ευδαιμονία του Εαυτού,

διότι η επίγνωση σου εγκλωβίζεται στο σωματικό, ενεργειακό και κατώτερο νοητικό επίπεδο και ο νους δονείται από χαμηλοδονούμενες σκέψεις και συγκινήσεις. Σε αυτήν την κατάσταση δεν μπορείς να βιώνεις την ευδαιμονία της θεϊκής σου φύσης αν και λάμπει συνεχώς στην καρδιά σου (το κέντρο της ύπαρξης σου).

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ, ΜΗ ΤΑΥΤΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ


 
ΑΥΤΕΠΙΓΝΩΣΗ, ΜΗ ΤΑΥΤΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ,
ΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ

Η ανάπτυξη του εγώ σε όλες του τις εκφράσεις και των διάφορων υποσυνείδητων προγραμματισμών (που είναι η αιτία της μιζέριας και της δυστυχίας μας), δημιουργείται εξ αιτίας της άγνοιας (μη επίγνωση της αληθινής μας φύσης) και της ταύτισης με το σώμα, τις αισθήσεις, τον νου και τα αντικείμενα των αισθήσεων.

Οπότε η πνευματική εργασία σχετίζεται με το να βγούμε από την άγνοια και να ζούμε με επίγνωση της αληθινής μας φύσης (αυτεπίγνωση), το οποίο προϋποθέτει να σταματήσουμε την ταύτιση ( με το σώμα, τις αισθήσεις, τον νου και τα αντικείμενα των αισθήσεων) και μέσω αυτών τελικά να πετύχουμε την διάλυση του εγώ και όλων των εκφράσεων του ώστε να εδραιωθούμε πλήρως στην αληθινή μας φύση.

Το κέντρο της πνευματικής προσπάθειας δηλαδή του δρόμου προς την ελευθερία, την αλήθεια, την πληρότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την σοφία και την ευδαιμονία είναι να σταματάμε από στιγμή σε στιγμή την ταύτιση με το σώμα και το νου (σε όλες του τις εκφράσεις: σκέψεις, συναισθήματα, φαντασίες, προβολές) και να εμβαθύνουμε στην αυτεπίγνωση. Είναι να διαλύουμε τις εγωϊκές ενέργειες και να ελευθερώνουμε χώρο στο νου ώστε να μπορούμε να βιώνουμε όλο και πιο καθαρά ( χωρίς παρεμβολές), χωρίς διακοπές και αβίαστα την ειρήνη και την ευδαιμονία της Ύπαρξης, (του Είναι) μας.
Αυτά (η αυτεπίγνωση, τα σταμάτημα των ταυτίσεων και η διάλυση του εγώ) πάνε χέρι χέρι μέχρι το τέλος του δρόμου, δηλαδή μέχρι το εγώ να διαλυθεί εντελώς και να ταυτιστούμε πλήρως με το Είναι μας. Για να τα πετύχουμε αυτά απαιτείται στην αρχή μεγάλη προσπάθεια, σταδιακά όμως καθώς αναπτυσσόμαστε και αυξάνεται η ικανότητα μας στο να εφαρμόζουμε τις διάφορες πρακτικές η επίτευξη τους θα γίνεται όλο και πιο αβίαστα μέχρι που θα γίνουν φυσικά όπως η αναπνοή μας. Έτσι ενώ στην αρχή η ταύτιση και το ξέχασμα του Εαυτού μας είναι η φυσική μας κατάσταση αργότερα η απόσπαση (η μη ταύτιση) και η αυτεπίγνωση θα είναι η φυσική μας κατάσταση.

Για να σταματήσουμε την ταύτιση απαιτείται μια συνεχής εγρήγορση, συνειδητή προσοχή και ενθύμηση του εαυτού μας. Η ενθύμηση του εαυτού μας (αυτεπίγνωση) δεν αναφέρεται στο σώμα (αν και το σώμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο να θυμηθούμε τον εαυτό μας.

Ειδικά τα πρώτα χρονιά που ξεκινάει κάνεις την αυτογνωσία και η συνήθεια της ταύτισης είναι δυνατή απαιτείται έντονη προσπάθεια και μεγάλη εφευρετικότητα για να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας και να μην παραμένουμε σε κατάσταση ταύτισης. Αν δεν έχουμε μια άγκυρα να πιαστούμε τότε η ταύτιση είναι και αναπόφευκτη και δύσκολο να την σταματήσουμε να συμβαίνει. Αυτή η άγκυρα είναι το κέντρο της ύπαρξης μας. Η εσωτερική σιωπηλή παρουσία. Στις αρχές αλλά και για όλη την πορεία για όσους έχουν κλίση προς αυτό ι η επανάληψη ενός μάντρα ή επανάληψη του ονόματος του ονόματος του Θεού είναι τεράστια βοήθεια για να μην ταυτιζόμαστε με τον νου και να θυμόμαστε την εσωτερική σιωπηλή παρουσία.
Όλες οι τεχνικές, οι ασκήσεις και οι πρακτικές έχουν σκοπό να πετύχουμε τα παραπάνω, δηλαδή την μη ταύτιση, την συνεχή ενθύμηση του Εαυτού μας( αυτεπίγνωση), την διάλυση του εγώ και τελικά την εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση.
Να θυμάστε ότι δεν αρκεί να επαναλαμβάνετε μηχανικά αυτά που μάθατε. Χρειάζεται να γίνετε ερευνητές και εφευρέτες και να ξεδιπλώσετε την εσωτερική σας σοφία για να βρείτε τους δικούς τρόπους να αντιμετωπίσετε το πολυδιάστατο εγώ που ειδικά στην αρχή αντιστέκεται και αντιδρά δυνατά γιατί δεν θέλει να εγκαταλείψει τις ψευδαισθήσεις και τις συνήθειες του.

Επίσης θα πρέπει να βρείτε και δικούς σας τρόπους για να πετύχετε τους στόχους σας. Πάντα έχει μεγαλύτερη δύναμη, αποτελεσματικότητα και αξία αυτό που εμείς βρίσκουμε διότι αυτό πηγάζει από μέσα μας και για αυτό είναι πλήρως κατανοητό σε εμάς και το χειριζόμαστε με μεγαλύτερη ευχέρεια. Επίσης αυτό που εμείς βρίσκουμε για να επιτύχουμε κάποιο στόχο, προέκυψε από τις δίκες μας ανάγκες και προκλήσεις που είχαμε να αντιμετωπίσουμε και για αυτό και ανταποκρίνεται καλυτέρα και αποτελεσματικότερα στις ανάγκες μας.
Τονίζω πως μαζί με το σταμάτημα της ταύτισης και την αυτεπίγνωση, κεντρικό μέρος της μεταμόρφωσης του εαυτού μας είναι η ανάπτυξη των ανώτερων ικανοτήτων του νου (με ύψιστη την διάκριση), η μελέτη, η έρευνα, η παρατήρηση, του νου σε όλα τα επίπεδα, με σκοπό να κατανοήσουμε και να εξαλείψουμε το εγώ με όλες τις εκφράσεις του. Η διάλυση των εγωϊκών τάσεων (και τελικά όλου του εγώ) είναι απαραίτητη διότι αυτές είναι που προκαλούν την ταύτιση με το σώμα, το νου και τα αντικείμενα των αισθήσεων αλλά και την δυστυχία μας. Είναι απαραίτητο να διαλύσουμε σταδιακά τις διαφορές απόψεις του εγώ για να μπορούμε όλο και ευκολότερα και για περισσότερο χρόνο να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση και να βιώνουμε την πληρότητα, την ελευθερία, την ειρήνη και την ευδαιμονία της ύπαρξης. Όσο διαλύεται το εγώ τόσο περισσότερο ο νους γίνεται διαυγής, φωτεινός, σταθερός και εστιασμένος και επανέρχεται η αρμόνια στα διαφορά επίπεδα της ύπαρξης μας (σώμα, ενεργεία, συναίσθημα, νους) με αποτέλεσμα να μειώνεται η δυστυχία και να αυξάνεται η ικανότητα μας να παραμένουμε στο κέντρο μας και να ζούμε με ειρήνη, πληρότητα, ικανοποίηση, ενότητα δημιουργικότητα.

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ~ Atman Nityananda


Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όσοι βρίσκονται στον πνευματικό δρόμο είναι η μη σταθερότητα και η συνέχεια στην άσκηση. Χωρίς όμως συνεχή σταθερή άσκηση (και μάλιστα σταδιακά αυξανόμενη) καμία ουσιαστική πρόοδος δεν μπορεί να περιμένει κανείς. Οι περισσότεροι δεν μπορούν να φτάσουν στην αφύπνιση και ακόμη περισσότερο στην απελευθέρωση εξ αιτίας της μη πειθαρχίας και της εντατικής σταθερής πρακτικής.

Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της άσκησης που κυριαρχεί η τάμας γκούνα* η άσκηση χαρακτηρίζεται από μικρά και μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Υπάρχουν περίοδοι που υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον και όρεξη, πολύ άσκηση (ημέρα εσωτερικής δουλειάς) οι οποίες ακολουθούνται από περιόδους αδράνειας, τεμπελιάς, αναβλητικότητας, έλλειψης ενθουσιασμού και ενδιαφέροντος. Σε μια τέτοια περίοδο που ονομάζεται ‘νύχτα δουλειάς’ είναι που οι περισσότεροι εγκαταλείπουν τον πνευματικό δρόμο και αφήνονται στην μηχανική ζωή και τον συνειδησιακό ύπνο. 
Σημείωση: η τάμας γκούνα*: διάβασε για τις γκούνας εδώ: Οι τρείς γκούνας (Σάττβα-Ράτζας-Τάμας)
  Το εγώ έχει πολλούς τρόπους να μας κάνει να εγκαταλείψουμε την πρακτική ή να κάνουμε άσκηση που και που σαν χόμπι, ώστε τελικά να μας κρατήσει στην δόνηση και τα ενδιαφέροντα του, δηλαδή μια ζωή περιορισμένη στον εξωτερικό νου, τις αισθήσεις και το σώμα και τις περί αυτών απολαύσεων και την μιζέρια και τον πόνο που τις συνοδεύουν.

Μπορεί επίσης εξ αιτίας του μεγάλου μας ενθουσιασμού στην αρχή να αρχίσουμε αμέσως με πολλή ώρα πρακτική. Αυτό όμως δεν είναι εγγύηση ότι δεν θα εγκαταλείψουμε την πρακτική. Η πολλή πρακτική μπορεί πολύ εύκολα να γίνει λίγο πρακτική, περιστασιακή πρακτική ή καθόλου πρακτική.

Επειδή λοιπόν πολύ εύκολα το εγώ μπορεί να μας κάνει να εγκαταλείψουμε την πρακτική όσο και αν πιστεύαμε ότι ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμε τον πνευματικό δρόμο και την άσκηση, προτείνω την μέθοδο της ελάχιστης άσκησης ως το αποτελεσματικότερο αντίδοτο στην αντίσταση και την προσπάθεια του εγώ να μας βγάλει από τον δρόμο που σημαίνει να ασκούμαστε καθημερινά και μεθοδικά μέχρι να μεταμορφωθούμε ολοκληρωτικά σε όντα φωτός. Είμαι στον πνευματικό δρόμο σημαίνει ότι είμαι αφιερωμένος στην πνευματική μου μεταμόρφωση, ότι όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτό και ακολουθώ καθημερινά (πρωί και βράδυ) συστηματική άσκηση και επίσης όλη την ημέρα είμαι επικεντρωμένος στο να εργάζομαι εσωτερικά με διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα να είμαι σε αυτοπαρατήρηση, σε απόσπαση, να σταματάω την ταύτιση, να παραμένω σε αυτεπίγνωση, να εφαρμόζω την διάκριση, να επαναλαμβάνω το μάντρα μου κ.λπ.). Βέβαια το να αφιερωθεί κάποιος στον πνευματικό δρόμο δεν μπορεί να συμβεί από την αρχή, αλλά είναι κάτι που επιτυγχάνεται σταδιακά. Το πόσο γρήγορα θα αφοσιωθεί ολοκληρωτικά κάποιος στον δρόμο και πόσο εντατικά θα ασκείται είναι διαφορετικό για τον καθένα και εξαρτάται από την ωριμότητα που έχει αναπτύξει κάποιος από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις.

Η μέθοδος ελάχιστης άσκησης είναι αποτελεσματική και σημαντικότατη για όλους ανεξαρτήτως ωριμότητας και ικανοτήτων.. Και σας καλώ ακόμη και αν δεν κατανοείτε σε όλο το βάθος την σημασία αυτής της μεθόδου να την βάλετε στην πράξη διότι εσείς τελικά θα είστε οι ευεργετημένοι από αυτό. Όσοι βάλετε άμεσα σε πράξη την μέθοδο της ελάχιστης πρακτικής, θα ευγνωμονείτε τον εαυτό σας μετά από μερικά χρόνια

Η ΜΕΘΟΔΟΣ

Η ιδέα της μεθόδου είναι πολύ απλή. Βάζουμε ένα μίνιμουμ πρακτικής για το πρωί και το βράδυ το οποίο ακολουθούμε ανελλιπώς. Βάζουμε ένα μίνιμουμ το οποίο θεωρούμε ότι μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να πιεστούμε, είτε από θέμα χρόνου, είτε από θέμα αντίστασης του εγώ, είτε από κούραση είτε από οποιοδήποτε άλλο λόγο. Όσο μικρή, αμελητέα (ή και γελοία ακόμη και αν φαίνεται στον νου σας) η μικρή διάρκεια της άσκησης που θα βάλετε ως ελάχιστη καθημερινή άσκηση, κάντε το χωρίς να δίνετε σημασία στις αντιρρήσεις του νου σας, που προέρχονται βέβαια από το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ που δεν θέλει με κανένα τρόπο να χάσει την εξουσία που ασκεί επάνω σας.
Μπορεί να βάλετε αρχικά για παράδειγμα 10 λεπτά ή ακόμη και 5 λεπτά άσκησης το πρωί και αντίστοιχα το βράδυ ως ελάχιστο ποσό άσκησης. Αυτά τα 5 ή 10 λεπτά είναι η μαγιά που θα σας βοηθήσει να φτάσετε με ασφάλεια μετά από κάποιους μήνες αλλά κυρίως μετά από μερικά χρόνια σε αρκετά μεγάλη διάρκεια άσκησης. Αυτό θα το πετύχετε πολύ δυσκολότερα χωρίς αυτήν την μέθοδο της ελάχιστης άσκησης και της σταδιακής βήμα-βήμα αύξησης της άσκησης (αν το πετύχετε τελικά). Η μέθοδος ελάχιστης άσκησης όπως είναι φυσικό συνδυάζεται με την σταδιακή βήμα-βήμα αύξηση της άσκησης ώστε να φτάσουμε τελικά στον επιθυμητό χρόνο καθημερινής άσκησης, ο οποίος τελικά θα μας επιτρέψει να πετύχουμε τους κύριους πνευματικούς στόχους που έχουν ως τελικό σκοπό την διάλυση του εγώ και η συνειδητή ένωση με την θεϊκή μας φύση.

Ελάχιστη ποσότητα άσκησης δεν σημαίνει ότι δεν κάνω περισσότερο άσκηση αν έχω όρεξη και χρόνο. Σημαίνει ότι αυτό το ελάχιστο πρακτικής το κάνω κάθε μέρα πρωί και βράδυ απαράκλητα. Οποτεδήποτε θέλω να κάνω παραπάνω πρακτική, το κάνω αλλά δεν περνάει μέρα που δεν θα κάνω την ελάχιστη ποσότητα πρακτικής που εγώ ο ίδιος βέβαια έχω αποφασίσει. Αν κάνετε λάθος εκτίμηση στον χρόνο πρακτικής και βλέπετε μετά από δύο βδομάδες ή ένα μήνα άσκησης ότι δεν μπορείτε να το τηρήσετε, τότε επανεκτιμήστε και προσδιορίστε εκ νέου ένα νέο ελάχιστο χρόνο πρακτικής. Ακόμη και αν αυτός ο ελάχιστος χρόνος άσκησης μπορεί να είναι 5 λεπτά, ακόμη και αν σας φαίνεται ότι δεν έχει νόημα και αξία να κάνετε τόσο λίγο άσκηση κάντε το και θα δείτε τα ευεργετήματα του στο εγγύς μέλλον. Φυσικά με 5 λεπτά άσκησης δεν μπορεί να περιμένει κανείς μεγάλα αποτελέσματα, αλλά αυτά τα 5 λεπτά είναι το θεμέλιο για να έχετε μεγάλα αποτελέσματα στο μέλλον. Να θυμάστε ότι η σταθερή καθημερινή άσκηση είναι το θεμέλιο για  να πετύχετε μια ουσιαστική αλλαγή. Η ανυπομονησία επίσης είναι ένας κακός σύμβουλος σε αυτήν την πορεία. Η μεθοδικότητα και η σταθερότητα είναι πολύ πιο σημαντικά από οτιδήποτε άλλο. Εξάλλου μπορείτε να κάνετε περισσότερο πρακτική αν θέλετε, δεν υπάρχει περιορισμός σε αυτό. Το σημαντικό είναι να κάνετε καθημερινά σταθερά το μίνιμουμ πρακτικής που έχετε δεσμευτεί να κάνετε. Αυτή η σταθερότητα στο να εφαρμόζετε καθημερινά το μίνιμουμ της άσκησης θα δυναμώσει την θέληση σας, θα σας κάνει πιο υπεύθυνους, συνεπείς και πειθαρχημένους, ιδιότητες που είναι μέγιστης για την επιτυχή συνέχεια της πνευματικής σας πορείας.

Διατηρείστε το ελάχιστο όριο που έχετε αποφασίσει μέχρι να σας γίνει συνήθεια και μέρος της καθημερινότητας σας. Όπως κάθε πρωί σηκώνεστε, πλένετε το πρόσωπο σας και μετά παίρνετε πρωϊνό, έτσι και η ελάχιστη άσκηση θα πρέπει να γίνει μέρος της καθημερινότητας σας. Όταν μετά από ένα ή δύο μήνες για παράδειγμα (ίσως και παραπάνω αν χρειαστεί) δεν υπάρχει αντίσταση στο να εφαρμόσετε τα 10 λεπτά, όταν ρέει δηλαδή το πρόγραμμα και είναι μέρος της καθημερινότητας σας, τότε αυξήστε το ελάχιστο χρόνο πρακτικής κατά λίγο. Για παράδειγμα αυξήστε τον χρόνο κατά 2 λεπτά και έτσι θα κάνετε σύνολο 12 λεπτά πρακτικής το πρωί και 12 το βράδυ. Όταν μετά από κάποιο διάστημα εξοικειωθείτε με τα 12 λεπτά και τα κάνετε σταθερά, καθημερινά και με άνεση τότε αυξήστε την ελάχιστη πρακτική με άλλα 2 λεπτά.
Προσοχή! Μην αυξάνετε τον ελάχιστο χρόνο άσκησης περισσότερο από 5 λεπτά την φορά, (5 λεπτά είναι ήδη πολλά). Συνιστώ ως καλύτερη επιλογή να αυξάνετε τον χρόνο κατά 2 ή το πολύ 3 λεπτά την φορά. Αν συνεχίστε έτσι θα φτάσετε μετά από 2-3 χρόνια να κάνετε για παράδειγμα τουλάχιστον 1 ώρα διαλογισμό το πρωί και άλλη 1 ώρα το βράδυ το οποίο είναι ήδη αρκετό χρόνος για να πετύχουμε αλλαγές μέσα μας.  Αν στο πρωϊνό και βραδινό σας πρόγραμμα έχετε επιλέξει να κάνετε δύο οι τρεις διαφορετικές πρακτικές τότε βέβαια ο συνολικός χρόνος θα μοιράζεται σε αυτές δίνοντας περισσότερο χρόνο στην πρακτική που εσείς θεωρείτε σημαντικότερη.
Επίλογος
Ακόμη και σε αυτήν την διαδικασία της ελάχιστης άσκησης ο εγωϊκός νους θα σας βάλει εμπόδια και δυσκολίες στο να το εφαρμόσετε και εύκολα μπορεί να βρει δικαιολογίες για την μη εφαρμογή του, αλλά αυτό είναι η πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει  ο καθένας  σε αυτήν την εργασία με το ίδιο μας τον εαυτό, και πρέπει να βρούμε την δύναμη και τον δικό μας τρόπο να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Έτοιμες συνταγές δεν υπάρχουν. Ο δρόμος όπως και η ζωή γενικότερα είναι μια δυναμική διαδικασία και απαιτείται να κάνουμε συνεχώς προσαρμογές και αλλαγές ώστε να διατηρούμε την ισορροπία και να πετύχουμε του στόχους μας και στον εξωτερικό κόσμο αλλά πολύ περισσότερο την εσωτερική μας μεταμόρφωση. 
Σε άλλα άρθρα έχω αναπτύξει αναλυτικά θέματα που σχετίζονται με τους στόχους της πνευματικής άσκησης και τον τρόπο που φτιάχνουμε και οργανώνουμε ένα πρόγραμμα καθημερινής άσκησης. Εκεί μπορεί να βρείτε σημαντικές πληροφορίες για το πώς θα οργανώσετε το δικό σας καθημερινό πρόγραμμα.
Να θυμάστε ότι για να προχωρήσουμε σε αυτόν το ν δρόμο πρωταρχικό είναι η δίψα και η θέληση  να εργαστούμε με τον εαυτό μας, και βέβαια μαζί με αυτά οι θεμελιώδεις αρετές για φτάσουμε στην αφύπνιση και την απελευθέρωση από το εγώ, την μιζέρια και τον πόνο και την βίωση της ελευθερίας, της ειρήνης, της πληρότητας και της ευδαιμονίας δίχως όρια, είναι η αποφασιστικότητα, η αφοσίωση, η υπομονή, η επιμονή, η αυτοπεποίθηση και η πίστη.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ & ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ~ Atman Nityananda




ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ & ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αν και γνωρίζουμε ότι το σώμα μας θα πεθάνει, αυτό που νοιώθουμε είναι ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Η αίσθηση αθανασίας είναι αυτό που υπερτερεί μέσα μας και αυτό είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη από άμεση εμπειρία ότι αυτό που αληθινά είμαστε είναι αθάνατο και υπερβαίνει τον χρόνο και τον χώρο.

Επικεντρωθείτε σε αυτήν την αίσθηση ότι δεν θα πεθάνετε, στην αίσθηση ότι πάντα θα υπάρχετε και αυτό θα σας βοηθήσει να έρθετε στο κέντρο της ύπαρξης σας, κενό περιεχομένου αλλά πάντα πλήρες ειρηνικό και μακάριο.

Αν  ο νους σας ξεστρατίσει  από την ησυχία μέσα σας, ξαναθυμηθείτε να επικεντρωθείτε στην αίσθηση ότι πάντα θα υπάρχετε. Θα σας ξαναφέρει απαλά στο κέντρο σας. Κάντε το ίδιο κάθε φορά που ο νους ξεστρατεί. Μην το κάνετε με πίεση ή με έντονη προσπάθεια, μην προσπαθείτε να πετύχετε κάτι ή να έχετε κάποια ‘υπερβατική’ εμπειρία. Απλά νοιώσετε αυτήν την πάντα παρούσα αίσθηση ότι υπάρχετε και θα υπάρχετε πάντα. Νοιώστε την απαλά και αυτό θα σας πάει στο κέντρο σας όπου υπάρχει σιωπή πληρότητα, ελευθερία, ειρήνη, μακαριότητα.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ ~ Atman Nityananda



ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ

Ενώ στην περιφέρεια του κυκλώνα γίνεται ένας μεγάλος χαμός, από ανέμους, θύελλες, αστραπές και κεραυνούς και το πέρασμα του σαρώνει τα πάντα, παραδόξως στο κέντρο του κυκλώνα, (γνωστό ως μάτι του κυκλώνα) επικρατεί τέλεια ηρεμία. Είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Παρόμοια παρότι στην περιφέρεια της ψυχολογίας μας μπορεί να υπάρχει αναστάτωση, ταραχή και αναβρασμός, στο κέντρο μας (Συνειδητότητα, ζωντανή σιωπηλή παρουσία), επικρατεί πάντοτε τέλεια ειρήνη και ακινησία. 

Αεροσκάφος στο μάτι του κυκλώνα
Όπως οι επιστήμονες μπαίνουν με αεροσκάφη στο κέντρο του κυκλώνα και έτσι μπορούν να τον μελετήσουν χωρίς να μπορεί ο κυκλώνας να τους βλάψει,, έτσι και εμείς μπορούμε να καταφύγουμε στο κέντρο μας και από εκεί να μελετήσουμε την ψυχολογική μας χώρα και να την βάλουμε σε τάξη χωρίς να μπορούν τα κύματα της περιφέρειας (του εγώ και των νοητικών και συγκινησιακών τάσεων και προγραμματισμών) να μας αγγίξουν διότι τίποτε δεν μπορεί να αγγίξει την αιώνια αμετάβλητη Συνειδητότητα που Είμαστε.

Για να έρθουμε σε συνειδητή επαφή με το κέντρο της Ύπαρξης μας και να παραμένουμε σταθερά σε επαφή, χρειάζεται καθημερινή άσκηση, διαλογισμός, αυτοέρευνα, διάκριση και εστιασμένη προσοχή. Χωρίς ειλικρινή καθημερινή άσκηση, πολύ εύκολα ταυτιζόμαστε με τις μηχανικές αντιδράσεις του νου, χάνουμε την καθαρότητα αντίληψης και την εσωτερική ειρήνη, και έτσι ακόμη και ασήμαντες εξωτερικές καταστάσεις γίνονται αφορμή  δυσαρμονίας, αναστάτωσης και πόνου.

Οποιαδήποτε σοβαρή εργασία με τον εαυτό μας και η επίτευξη  ριζικής εσωτερικής αλλαγής,  έχει ως κέντρο το σταμάτημα της ταύτισης με τον νου και τα περιεχόμενα του (σκέψεις, επιθυμίες, παρορμήσεις, συναισθήματα, πεποιθήσεις) και την συνειδητή επαφή με τον εσώτερο Εαυτό μας.